Czwartego lipca – poniedziałek. Nasz pobyt w tych stronach powoli zbliża się do końca. Postanawiamy dzień ten wykorzystać na wycieczkę do innego termalnego kąpieliska – Podhájska. Trasę Veľký Meder, Komarno, Hurbanovo, Nové Zámky, Šurany, Dolný Ohaj, Podhájska, czyli około 93 km pokonaliśmy bez przeszkód, tak że na miejsce dotarliśmy około godziny 12. Słońce prażyło niemiłosiernie a brak wiatru potęgował upał. Z niecierpliwością czekaliśmy na możliwość odpoczęcia w toni basenu. Historia kąpieliska termalnego w miejscowości Podhájska (http://www.obecpodhajska.sk/) sięga roku 1973, kiedy to wykonano pierwszy odwiert. W roku 2003 rozpoczęto przebudowę i rozbudowę kąpieliska, która trwa do dzisiaj i zapewne przebiegać będzie jeszcze jakiś czas. Sporo obiektów jest jeszcze nie wykończonych. Dobre wrażenie robi kompleks rekreacyjno-wypoczynkowy oferujący masaże, wodolecznictwo, solarium, saunę, fitness oraz usługi kosmetyczne i gastronomiczne. Na terenie kąpieliska do dyspozycji jest 10 basenów: siedzący (38 °C) wirowy-zewnętrzny (38 °C), dziecięcy (32 °C), rekreacyjny I (36 °C), rekreacyjny II (28 °C), aquabasen z atrakcjami (27 °C), ze zjeżdżalnią (30 °C), dziecięcy płytki (30 °C), pływacki (26 °C), niepływacki (28 °C). Woda jest silnie zmineralizowana, ma przy ujściu temperaturę 80 °C i wydajność 50 litrów na sekundę. Jest to naturalna woda lecznicza, która wykazuje korzystne działanie w przypadku: zapalenia oskrzeli, astmy, chorób układu ruchu oraz układu nerwowego. Tutejsza woda dobrze działa w także w przypadku reumatyzmu, chorób naczyniowych i stawów, długotrwałych bólów kręgosłupa. W obrębie kąpieliska znajdują się: restauracja „Jazmín”, hotel „Borinka”, osada z 16 bungalowami, kemping, parking. Wszystko to wygląda interesująco jednak obiekt położony jest płytkiej niecce a większość basenów osłonięta jest murkiem o wysokości około 1,20 m, co powoduje, że powietrze pozostaje w kompletnym bezruchu, czyniąc upał bardziej dotkliwym. I jeszcze jedna rzecz nie bez znaczenia. Panuje tu koszmarny wręcz tłok, co nie sprzyja dobremu wypoczynkowi. W sumie po wizycie tutaj jesteśmy przekonani, że decyzja o zatrzymaniu się w Veľkým Mederze była bardzo dobra, tym bardziej, że jest on nieco korzystniej położony w stosunku do innych miejsc atrakcyjnych turystycznie. Skoro już tu jesteśmy, korzystamy ze wszystkich dobrodziejstw kąpieliska, ciepłych i zimnych basenów oraz słonecznej pogody. Na słońcu nie sposób dziś wytrzymać, bez zanurzenia się w zimnym basenie, choć raz na pół godziny. Gdy już dostatecznie wysmażyliśmy się na słońcu, postanawiamy jechać dalej, do oddalonej o 42 km Nitry. Jest to prawie dziewięćdziesięciotysięczne miasto położone w miejscu, Nizina Naddunajska spotyka się z południowymi krańcami gór Tribeč. Miasto to, stanowi jeden z symboli słowackiej państwowości. Parkujemy samochód najbliżej centrum, jak to tylko możliwe a znalezienie wolnego miejsca nie jest tu wcale łatwe. Udaje się nam to dopiero na ulicy Palárikovej, skąd idziemy w kierunku ulicy Štefánikovej – głównego deptaku miasta, gdzie wzrok nasz przyciąga jedno z siedmiu wzgórz na których położone jest miasto, o nazwie Zobor (588 m n.p.m.), zwieńczone wieżą telewizyjną. Na deptaku znajdujemy sympatyczną restaurację, gdzie jemy obiad, i cukiernię, w której raczymy się lodami. Odwiedzamy także kilka sklepów i przyglądamy się ospbliwej fontannie, która nie tryska wodą a jedynie woda spływa po jej kamiennym korpusie, o kształcie przypominającym gigantycznego grzyba. Kilkadziesiąt metrów stąd znajduje się dość osobliwa pompa w kształcie pnia drzewa. Raz po raz mija nas „Turystyczny Express NITRA” - znany nam już z innych miejsc pociąg składający się z dwóch wagoników, ciągnięty przez spalinowy auto-parowóz. Idąc dalej, ulica Štefánikova doprowadza nas do placu Świętopełka (Svätoplukovo námestie), gdzie trafiamy na kiermasz rękodzieła ludowego w ramach imprezy Pribinova Nitra. Tu spędzamy trochę czasu, oglądając i kupując to i owo na straganach wystawianych przez rzemieślników i artystów różnych specjalności. W jednym ze stoisk zaopatrujemy się w pamiątkowe pierniki, na których sprzedająca je pani na poczekaniu wykonuje dowolne napisy z lukru. Kończąc naszą wizytę w Nitrze spoglądamy jeszcze na górujący nad miastem zamek z barokową katedrą, bodaj największym zabytkiem miasta. Jeszcze tylko zdjęcie przed apteką pod wezwaniem mojego imiennika – Lekáreň u sv. Rafaela i zbieramy się do wyjazdu. Do Veľkýego Medera mamy ok. 100 km, wracamy więc dość późnym wieczorem.